Przejdź do treści

Aktualności

Pierwsze praktyki? 5 błędów, przez które można stracić dobrą okazję do nauki

Powiększ obraz do wpisu (otwiera pełny rozmiar)

Praktyki nie zaczynają się od udowadniania, że wszystko już się umie. Znacznie częściej pierwszy sprawdzian dotyczy prostszych rzeczy: sposobu reagowania na polecenia, dokładności, kontaktu z opiekunem czy podejścia do własnych pomyłek. To właśnie codzienne zachowania pokazują, czy student umie wejść w rytm nowego zespołu i stopniowo brać większą odpowiedzialność za swoją pracę.

W badaniu „Niedopasowanie kompetencyjne w programach wsparcia studentów i doktorantów”, opracowanym przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, zwrócono uwagę m.in. na samodzielność, kreatywność, komunikatywność, logiczne myślenie, zaangażowanie i podejmowanie wyzwań. Na praktykach można rozwijać te umiejętności poza uczelnią – w kontakcie z zespołem, przy terminach, poprawkach i zadaniach, których rezultat ma znaczenie dla innych osób. Dlatego dobry start zależy nie tylko od tego, czego student jeszcze nie wie, ale również od tego, jak podchodzi do nauki i współpracy.

Błąd nr 1: po każdym poleceniu zatrzymujesz się w miejscu

Pierwsze dni są po to, żeby pytać, obserwować i poznawać sposób działania zespołu. Problem pojawia się później, gdy praktykant nadal funkcjonuje wyłącznie od jednego polecenia do następnego. Zadanie się kończy, ale zamiast poinformować o postępie albo zainteresować się dalszym planem, po prostu czeka na kolejny komunikat.

Nie trzeba od razu przejmować inicjatywy przy dużych projektach. Wystarczy nauczyć się sygnalizować gotowość do dalszej pracy. Można napisać: „Skończyłem sprawdzanie zestawienia i wszystko jeszcze raz przejrzałem. Co będzie teraz najbardziej przydatne?”. Innym razem wystarczy poinformować opiekuna, że zadanie zostało zamknięte, i zapytać, czy jest coś, czym można się zająć w następnej kolejności.

Taka postawa nie polega na działaniu bez uzgodnienia. Praktykant nadal korzysta ze wskazówek osoby prowadzącej, ale przestaje być biernym odbiorcą poleceń. Pokazuje, że śledzi własną pracę, potrafi jasno komunikować jej zakończenie i coraz lepiej orientuje się w rytmie zespołu. Z czasem taka postawa może wzmacniać zaufanie opiekuna i otwierać drogę do obowiązków wykonywanych z większą samodzielnością.

Błąd nr 2: jesteś na miejscu, ale nie wchodzisz naprawdę w pracę zespołu

Sam fakt pojawiania się na praktykach niewiele mówi o zaangażowaniu. Można spędzić w organizacji wszystkie wymagane godziny, a mimo to pozostać obok tego, czym na co dzień zajmuje się zespół. Tymczasem każda nowa osoba wymaga wdrożenia: ktoś pokazuje jej narzędzia, wyjaśnia zadania, odpowiada na pytania i poświęca czas na sprawdzenie rezultatów.

Dlatego liczy się sposób funkcjonowania między początkiem a końcem dnia. Jeśli praktykant regularnie się spóźnia, przeciąga proste obowiązki albo znika bez słowa, zaufanie szybko maleje. Podobnie działa sytuacja, w której praca przyspiesza dopiero pod czyjąś kontrolą. Nikt nie oczekuje od studenta perfekcji, ale można oczekiwać rzetelności. Trudność z terminem warto zgłosić wcześniej, brak zrozumienia – nazwać, a błąd – pokazać i poprawić.

Dobrze wykorzystane praktyki zostawiają po sobie więcej niż wpis w dokumentacji uczelni. Zostają sytuacje, w których trzeba było wziąć odpowiedzialność, porozumieć się z innymi i doprowadzić zadanie do końca. To właśnie z nich później najłatwiej budować konkretne przykłady na potrzeby rekrutacji.

Błąd nr 3: uznajesz, że przy prostym zadaniu można odpuścić dokładność

Najbardziej kłopotliwe błędy nie zawsze pojawiają się przy dużych projektach. Czasem wystarczy źle opisana wersja pliku, pominięty rekord albo niespójne dane w tabeli, żeby kolejna osoba musiała zatrzymać swoją pracę i wrócić do wcześniejszego etapu. To, co dla praktykanta wygląda na drobiazg, może więc wpłynąć na tempo działania całego zespołu.

Dlatego warto traktować zadania pomocnicze jak część większego procesu. Zanim materiał zostanie przekazany dalej, dobrze przejrzeć go jeszcze raz i sprawdzić, czy odpowiada ustalonym zasadom. Przydaje się też wcześniejsze doprecyzowanie, w jakim formacie ma być oddany rezultat, według jakiego schematu zapisywać pliki i kto później będzie z nich korzystać.

Na początku praktyk trudno wyróżnić się doświadczeniem, ale łatwo pokazać sposób pracy. Jeśli po przygotowanym materiale nie trzeba poprawiać podstawowych błędów ani szukać brakujących informacji, zespół zaczyna widzieć, że można polegać na jakości wykonania. To dobry punkt wyjścia do powierzania kolejnych, bardziej samodzielnych obowiązków.

Błąd nr 4: od razu szukasz pomocy, choć odpowiedź możesz znaleźć samodzielnie

Nie każde pytanie wymaga natychmiastowego kontaktu z opiekunem. W nowym miejscu wiele rzeczy jest niejasnych, ale część wątpliwości można rozwiązać bez przerywania komuś pracy. Warto najpierw wrócić do instrukcji, sprawdzić wcześniejszy przykład, przeczytać ponownie wiadomość z poleceniem albo zajrzeć do własnych notatek.

Jeżeli odpowiedzi nadal brakuje, dobrze pokazać w pytaniu, co zostało już sprawdzone. Zamiast pisać ogólnie „Nie wiem, co zrobić”, można wskazać konkretny punkt: „Przejrzałem opis zadania i poprzedni materiał. Wiem, które dane trzeba uzupełnić, ale nie potrafię ustalić, czy dołączyć także starsze wpisy”. Przy problemie technicznym podobnie warto opisać wykonane wcześniej próby i dopiero wtedy zapytać o kolejny krok. Dzięki temu rozmowa szybciej prowadzi do rozwiązania.

Pomaga również dopasowanie sposobu kontaktu do stylu pracy opiekuna. Czasem najlepiej zebrać kilka pytań i omówić je razem, a czasem trzeba zgłosić problem od razu, bo zatrzymuje dalsze działanie. Po otrzymaniu zadania dobrze zapisać trzy informacje: co dokładnie trzeba przygotować, jaki obowiązuje termin oraz jak powinien wyglądać gotowy materiał. Im lepiej uporządkowane są te podstawy, tym mniej niepotrzebnego dopytywania pojawia się później.

Błąd nr 5: zauważasz słaby punkt i od razu chcesz go naprawiać

Perspektywa osoby, która dopiero dołącza do zespołu, bywa cenna właśnie dlatego, że nie jest jeszcze przyzwyczajona do jego rutyny. Praktykant może szybko dostrzec powtarzanie tych samych działań, trudności z późniejszym odnajdywaniem materiałów albo zadanie, które regularnie blokuje kolejne. Problem zaczyna się wtedy, gdy pierwsza obserwacja od razu zamienia się w ocenę i gotową receptę.

Lepszym podejściem jest najpierw sprawdzić, co stoi za danym sposobem pracy. Przy organizacji wysyłek punktem odniesienia mogą być rozwiązania dostępne pod adresem https://inpost.pl/abonamenty-dla-firm, a przy dokumentach – ujednolicony sposób ich nazywania lub prosta checklista. Sam pomysł nie wystarcza jednak, jeśli nie wiadomo, jakie ograniczenia, procedury albo wcześniejsze doświadczenia wpłynęły na obecną organizację.

Dlatego warto zacząć od spokojnego pytania, np. „Widzę, że na tym etapie praca często zwalnia. Co najczęściej powoduje to opóźnienie?”. Dopiero po poznaniu odpowiedzi można zasugerować inne rozwiązanie albo zaproponować przygotowanie prostego szkicu. Wtedy świeże spojrzenie staje się wsparciem dla zespołu, a nie próbą poprawiania jego pracy po kilku dniach praktyk.

Szukaj historii, które później pokażą twój sposób pracy

Po praktykach łatwo pamiętać, że przygotowywało się zestawienia, porządkowało dokumenty albo pomagało przy researchu. Trudniej przypomnieć sobie momenty, które naprawdę pokazują rozwój. Dlatego już w trakcie warto notować konkretne sytuacje: zadanie poprawione po uwagach, pomyłkę wychwyconą przed oddaniem materiału, dobrze rozwiązany problem czy przypadek, w którym kolejne podejście poszło sprawniej niż pierwsze.

Przed ostatnim dniem dobrze wrócić do tych przykładów razem z opiekunem. Zamiast pytać wyłącznie o ogólną ocenę, można dowiedzieć się, przy czym postęp był najbardziej widoczny, które zachowania dobrze służyły współpracy i nad czym nadal warto pracować. Takie podsumowanie porządkuje doświadczenie i pomaga zobaczyć w codziennych obowiązkach coś więcej niż listę wykonanych czynności.

Dzięki temu późniejsza rekrutacja nie musi opierać się na zdaniu „odbyłem praktyki w firmie X”. W CV można krótko wskazać zakres doświadczenia, a podczas rozmowy sięgnąć po sytuacje pokazujące rzetelność, uczenie się na uwagach, komunikację czy odpowiedzialne podejście do zadania.

Najlepszym rezultatem praktyk może być po prostu wyraźny postęp

Nie każdy praktykant kończy kilka tygodni pracy z dużym projektem, którym można się pochwalić. Nie oznacza to jednak, że doświadczenie było mało wartościowe. Znacznie więcej mówi to, czy pod koniec student potrzebuje mniej prowadzenia, trafniej ocenia sytuację, sprawniej radzi sobie z zadaniami i lepiej rozumie zasady współpracy z innymi.

Taki rozwój wpisuje się w career readiness. National Association of Colleges and Employers wiąże to pojęcie z przygotowaniem do rozpoczęcia aktywności zawodowej oraz dalszego budowania własnej ścieżki. Praktyki dają okazję, by rozwijać te kompetencje przy zwykłych zadaniach, terminach, uwagach otrzymywanych od opiekuna i sytuacjach wymagających kontaktu z zespołem.

Dlatego końcowe podsumowanie nie powinno ograniczać się do pytania: „Co udało mi się zrobić?”. Równie ważne jest: „Co dziś zrobiłbym sprawniej niż pierwszego dnia?”. Jeżeli odpowiedź wskazuje konkretną zmianę w sposobie pracy, praktyki spełniły swoją funkcję znacznie lepiej niż samo zdobycie podpisu czy zaliczenia.

Źródła:

Autor: M.K.